روابط جمهوري اسلامي ايـران و دولت كويت  از نظر زماني  به دو دوره قبل و بعد از پيروزي انقلاب اسـلامي تقسيم مي شود .

الف ـ روابـط دو كشور قبل از انقلاب اسلامي

       پس از اعلام استقلال كويت  ، ايران از جمله اولين كشورهايي بود كه آن را به رسميت شناخت .  با  تاسيس سفارت ايران در كويت در تاريخ 22 دي ماه 1340 ، مناسبات سياسي بين دو كشور رسما  آغاز شد. سفر شيخ صباح الاحمد الجابر الصباح وزير خارجه وقت كويت ( امير فعلي )  به تهران ، اولين سفر يك هيات بلند پايه سياسي پس از برقراري روابط بود كه در تاريخ 7/9/1346 انجام شد . يك ماه بعد يعني در دي ماه 1346 دومين هيات عاليرتبه كويتي به رياست امير اين كشور از تهران ديدار كرد و در پاسخ به اين سفر ، در آبان ماه 1347 محمد رضا پهلوي شاه سابق ايران در راس يك هيات بلند پايه سياسي ـ اقتصادي به كويت سفر نمود . در تاريخ 15/04/1349 نيز وزير خارجه وقت ايران از كويت ديدار كرد.

       مناسبات دو كشور ايران و كويت تا  آذر ماه 1351 با آهنگ رو به رشد ادامه داشت تا آن كه به دنبال حاكميت مجدد ايران بر جزاير سه گانه تنب بزرگ، تنب كوچك و ابوموسي در خليج فارس كه در تاريخ 9/9/1351 محقق گرديد ، روابط دو كشور رو به سردي گذاشت و اين شرايط تا آذر ماه 1352 كه مناسبات دو كشور مجدداْ به حالت عادي بازگشت ، ادامه پيدا كرد . روابط دو كشور تا زمان پيروزي انقلاب اسلامي ايران در بهمن ماه 1357 شاهد تحول خاصي نبوده است .

ب ـ روابط دو كشور بعد از پيروزي انقلاب اسلامي

       روابط ايران و كويت در طول سالهاي بعد از انقلاب اسلامي برخوردار از فراز و نشيب زيادي بوده است . پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران ، دولت كويت با اعزام شيخ صباح الاحمد الصباح وزير خارجه وقت اين كشور ( امير فعلي )  به تهران جهت ديدار با حضرت امام خميني (قدس سره) ، ضمن استقبال از سقوط رژيم شاه ، تشكيل دولت جديد در ايران را تبريك گفته و به رسميت شناخت .

       اما با شروع جنگ تحميلي عراق عليه جمهوري اسلامي ايران در شهريور ماه 1359، دولت كويت در راستاي حمايت سياسي از رژيم عراق ، سفير خود از تهران را فرا خواند ، دولت ايران نيز با اتمام دوره ماموريت اولين سفير جمهوري اسلامي ايران در كويت در سال 1362، روابط ديپلماتيك خود با اين كشور را به سطح كاردار تنزل داد .

       پس از اشغال كويت توسط عراق در تاريخ 2 اوت 1990 ، جمهوري اسلامي ايران با اتخاذ يك موضع دوستانه و خيرخواهانه در همان ساعات اوليه و پيش از كشورهاي عربي و اسلامي منطقه ، اين اقدام را محكوم كرد و در طول دوره اشغال اين كشور نيز ميزبان دهها هزار كويتي كه در نتيجه تجاوز ارتش صدام ، كشورشان را ترك كرده بودند ، گرديد .

در پايان اشغال در سال 1991م نيز متخصصان ايراني بنا به درخواست دولت كويت ، نقش موثري در خاموش كردن چاه هاي مشتعل نفت اين كشور ايفاء كردند . موضع گيري اصولي و دوستانه جمهوري اسلامي ايران در دوران اشغال كويت ، زمينه هاي گسترش مناسبات دو كشور را فراهم ساخت و در پي معرفي سفراي جديد دو كشور ، سطح روابط سياسي فيمابين ارتقاء يافت .

عليرغم فراز و نشيب هاي روابط دو كشور در طول سالهاي گذشته ، در مجموع مناسبات و همكاريهاي دو جانبه در ابعاد گوناگون ، از روند مطلوبي برخوردار بوده و هيئتهاي متعددي در سطوح مختلف ميان دو كشور مبادله شده و اسناد متعددي _ حدود 61 سند _ نيز در زمينه هاي مختلف همكاري بين دو كشور به امضاء رسيده است . ضمن اينكه بيش از يكصد سفر از سوي مقامات دو كشور به تهران و كويت انجام شده است .

       دو كشور در چارچوب سازمان ها ،‌ محافل و مجامع منطقه اي و بين المللي همچون سازمان ملل متحد ، عدم تعهد و كنفرانس اسلامي نيز تشريك مساعي و همكاري خوبي با يكديگر داشته و معمولا از مواضع و پيشنهادات طرف مقابل حمايت مي نمايند.